เปลวเทียนแห่งปัญญา

เปลวเทียนแห่งปัญญา

ตะวันแรกแย้มขึ้นบนแผ่นฟ้า ทำลายความมืดมิดอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาขึ้นเหมือนกับชายชราเศรษฐีผู้หนึ่งที่มักอิ่มเอมเปรมปรีด์ทุกครั้งกับบรรยากาศยามรุ่งอรุณ

เขาเติบโตมากับครอบครัวที่ร่ำรวยสามารถกินอยู่อย่างสบาย โดยไม่ต้องร่ำเรียนหนังสือ หากแต่เขาต้องการที่จะร่ำรวยความรู้มากกว่าเงินทอง เขาจึงฝักใฝ่การเรียนตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงบัดนี้ ณ ที่เดิมแห่งนี้ ที่ซึ่งพ่อแม่ได้ล้มหายตายจากไปเหลือไว้เพียงสมบัติพัสถานที่ใหญ่โตมโหฬารไว้ให้ กับคนรับใช้ผู้ซื้อสัตย์หนึ่งคนมีอายุ

อานามไล่เลี่ยกัน

วันหนึ่งหลังจากที่เขาครุ่นคิดมานานหลายวัน จึงกล่าวกับคนรับใช้ว่า “ เราชราแล้วปีนี้ก็ร่วมเจ็ดสิบห้าปี ใจของเรานั้นยังปรารถนาที่จะศึกษาเรียนรู้ต่อไป แต่มักรู้สึกว่าสายเกินไปแล้ว ”

คนรับใช้กล่าว “ สายเกินไปหรือ ? เหตุใดท่านจึงไม่จุดเทียนล่ะ ? ”

“ ข้าพูดจริง... แต่ไฉนเจ้าจึงพูดเล่นเช่นนี้ ? ” เศรษฐีชรารู้สึกเคลือบแคลงใจสงสัยในคำพูดของคนรับใช้

“ ข้าเป็นบ่าวไพร่... ท่านเป็นเจ้านาย... ไหนเลยข้าจะบังอาจพูดเล่นได้ สิ่งที่ข้าพูดมีนัยดังนี้ หากผู้ใดรักศึกษาเล่าเรียนในวัยเยาว์ อนาคตของเขาย่อมประหนึ่งรุ่งอรุโณทัยที่สดใสที่เรืองรอง หากผู้ใดใฝ่ศึกษาเมื่อเข้าวัยกลางคน เขาจะประดุจดวงตะวันยามเที่ยง ที่สาดแสงต่อไปอีกครึ่งวันและหากผู้ใดใฝ่ศึกษาเมื่อชรา ก็ประหนึ่งเปลวเทียนที่ให้แสงสว่างพอประมาณ ถึงแม้ว่าจะเรื่อเรืองแต่ก็ยังดีกว่าคลำเปะปะไปในความมืดมิด” คนรับใช้พูดถ้าเขาเข้าใจอย่างกระจ่างชัด

“ ข้ารู้... หากเราไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนชีวิตของเราคงจะถูกความมืดมิดเข้าครอบงำถึงแม้เราจะร่ำรวยสักเพียงใดก็ตาม ” เศรษฐีชราพูดด้วยความเข้าใจอย่างถ่องแท้